+
خانه / شخصیت ها / شاعران / قرن پنجم

قرن پنجم

فردوسی دشمن امام علی(ع) را حرامزاده می داند

فردوسی

اگر چشم دارى بدیگر سراى بنزد نبى و على گیر جاى گرت زین بد آید گناه منست چنین است و این دین و راه منست برین زادم و هم برین بگذرم چنان دان که خاک پى حیدرم‏ دلت گر براه خطا مایلست ترا دشمن اندر جهان خود دلست‏ نباشد جز از بى ‏پدر دشمنش که یزدان بآتش بسوزد تنش هر آن کس که در جانش بغض علیست ازو زارتر در جهان زار کیست‏ خرداد ۱۳۸۹ ادامه مطلب »

این شعر از زبان کیست؟ / اگر سر به سر تن به کشتن دهیم ـ از آن به که کشور به دشمن دهیم

افراسیاب

به قلم مدیر سایت بیت زیر را فراوان از شاهنامه با افتخار نقل می کنند با این تصور که از زبان یکی از پادشاهان یا سرداران ایرانی است: اگر سر به سر تن به کشتن دهیم از آن به که کشور به دشمن دهیم در حالی که: اولا، این بیت در شاهنامه چاپ مسکو و چند نسخه ی دیگر به صورت زیر است: همه سر به سر تن به کشتن دهیم به آید که گیتى به ... ادامه مطلب »

جنایت پوست مخالف را کندن و پوست پر از کاه را از دروازه آویختن به دستور پادشاه ساسانی

مانی

به قلم مدیر سایت در مورد اینکه مانی کیست و چه افکاری داشت و به دست کدام پادشاه ساسانی کشته شد، سخنان گوناگون مطرح است. از آنجا که فردوسی مورد احترام و پذیرش عموم باستان ستایان است، به نقل او در شاهنامه بسنده می کنیم. بنا به گفته ی فردوسی، مانی نقاشی زبردست بود که از چین وارد ایران شده نزد شاپور رفت و ادعای پیامبری کرد. شاپور نه تنها پیامبری او را نپذیرفت، بلکه دستور داد ... ادامه مطلب »

چرا ایران پرست ها جنایت شاپور ذوالاکتاف را زشت نمی شمارند؟!

شاپور ذوالاکتاف

به قلم مدیر سایت جنایت های فراوان از سوی پادشاهان در ایران باستان سراغ داریم اما ایران پرست ها به روی خود نمی آورند! نمونه ای از جنایت ها را در زیر می آوریم: به گواهی فردوسی در شاهنامه، شاپور ـ پادشاه ساسانی ـ وقتی که برگروهی از عرب های غسانی پیروز شد، گذشته از آنکه دو کتف طایر ـ شاه غسانیان ـ را از پشت بیرون کشید و کشت و بدنش را در آتش افکند، کتف ... ادامه مطلب »

انوشیروان و قتل عام بلوچیان از زبان فردوسی

انوشیروان

به قلم مدیر سایت فردوسی حکایت قتل عام بلوچیان از سوی انوشیروان را بیان کرده است. بنا به نقل فردوسی چنان بلوچ ها را از دم تیغ گذراندند که حتی زن و کودکی هم باقی نماند! و حتی گوسفندان آنها بدون چوپان، رها بودند: از ایشان فراوان و اندک نماند زن و مرد جنگى و کودک نماند سراسر بشمشیر بگذاشتند ستم کردن و رنج برداشتند ببود ایمن از رنج شاه جهان بلوچى نماند آشکار و نهان ... ادامه مطلب »

تشیع فردوسی / مدح امام علی(ع) از زبان فردوسی

فردوسی شاهنامه

به قلم احمدیان شیعه بودن و مدح مولا علی(ع) به غیر از ابیات آغاز شاهنامه دست کم در دو جای دیگر (که کاملا استراتژیک و پرنکته هستند) از حضرت علی(ع) نام می برد، یکی در پایان پادشاهی اردشیر (بنیانگذار ساسانیان و احیا کننده آیین زرتشتی) و به این صورت:  ز خاشاک ناچیز تا عرش راست / سراسر به هستی یزدان گواست جز او را مخوان کردگار جهان / شناسنده آشکار و نهان ازو بر روان محمد ... ادامه مطلب »

فردوسی در بیان مقام معظم رهبری

مقام معظم رهبری آیت الله خامنه ای

گوشه ای از بیانات رهبری در دیدار اعضاى انجمن اهل قلم  در سال ۱۳۸۱: «بله؛ من موافقم که از فردوسى تجلیل شود، شاهنامه تحلیل شود و حکمت فردوسى استخراج گردد تا همه بدانند که این حکمت، اسلامى است یا غیر اسلامى. … به آقاى مهندس «حجت» گفتم که دنبال نمایید و فردوسى را بزرگ کنید. فردوسى باید هم بزرگ شود. فردوسى در قلّه است. … ما هستیم که اسم او را "حکیم ابو القاسم فردوسى" گذاشتیم؛ ... ادامه مطلب »

گواهی شاهنامه به برده داری در ایران پیش از اسلام

فردوسی شاهنامه

به قلم مدیر سایت برخی باستان ستاهای افراطی مدعی اند تا پیش از ورود اسلام به ایران، برده داری در ایران نبوده. واژه های «برده» و «غلام» و «کنیزک» را در شاهنامه ـ به عنوان یکی از منابع تاریخ ایران پیش از اسلام ـ جستجو کردیم و آنها را فراوان در شاهنامه یافتیم. تا آنجا که ما با فارسی آشناییم، این واژه ها به معنای انسانی است که خرید و فروش می شده و اگر این کلمات در ... ادامه مطلب »

امام علی(ع) از زبان ناصر خسرو

ناصر خسرو

حکیم ابو معین ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانى بلخى مروزى، ملقّب و متخلّص به «حجّت» از شاعران قرن پنجم هجری در مدح حضرت علی(ع) چنین سروده است: شرفِ مرد به هنگام، پدید آید از او چون پدید آمد تشریف على، روز غدیر بر سر خلق، مر او را چو وصى کرد نبى این، به اندوه درافتاد از او، آن به زَحیر حسد آمد همگان را ز چنان کار از او بِرَمیدند و رمیده شود از ... ادامه مطلب »

نسبت دروغ به فردوسی / چو ایران نباشد تن من مباد / پدر در پدر آریایی نژاد

فردوسی شاهنامه

به قلم مدیر سایت در فضای اینترنت شاهد اشعاری وطن پرستانه، از جمله شعر زیر هستیم که به دروغ به فردوسی نسبت می دهند. نرم افزار شاهنامه که مؤسسه نور تهیه کرده متن اصلی از شاهنامه چاپ مسکو است و اگر ابیاتی در چند شاهنامه معروف دیگر بوده که در این نسخه نیست در کروشه افزوده است. در ضمن واژه ی «آریایی» در شاهنامه وجود ندارد. بیت های زیر در این نرم افزار نیست: در این ... ادامه مطلب »

مجازات سنگین برای نگاه بد / اگر در اسلام مجازات زنا غالبا شلاق است، در زمان انوشیروان مجازات نگاه بد، تیرباران بود!

انوشیروان

بنا به گواهی شاهنامه، مجازات نگاه کردن به زنان، در عصر انوشیروان، آویختن به دار و تیر باران یا انداختن در سیاه چال بود: کسى کو کند در زن کس نگاه چو خصمش بیاید بدرگاه شاه نبیند مگر چاه و دار بلند که با دار تیرست و با چاه بند منبع: شاهنامه فردوسی، بر اساس نسخه چاپ مسکو، (نرم افزار مؤسسه نور)، ص ۱۱۰۱ تدوین: اسفند ۱۳۹۳ ادامه مطلب »

یک اشتباه در مورد عطار / نه تنها عطار از فردوسی بد نگفته بلکه تجلیل کرده است

عطار نیشابوری

به قلم مدیر سایت دوستمان که خود را "شجاع" معرفی کرده پیام زیر را فرستاده است: حتی عطار هم در اشعارش فردوسی را زرتشتی میداند : چنین گفت او که فردوسی بسی گفت همه در مدح گبری ناکسی گفت بمدح گبر کان عمری بسر برد چو وقت رفتن آمد بی خبر مرد مرا در کار او برگ ریا نیست نمازم بر چنین شاعر روا نیست پاسخ: از آنجا که برخی دیگر نیز دچار اشتباه شده اند ... ادامه مطلب »

ابن مسکویه / عالم برجسته ای که زرتشتی را کنار گذاشت

ابن مسکویه

به قلم مدیر سایت ابوعلی / ابوعبدالله احمد بن محمد بن یعقوب (درگذشت: ۴۲۱ ق) فیلسوف، ادیب، شاعر، نویسنده و منشی آل بویه. ملقب به خازن. در خانواده‌ای زرتشتی در ری متولد شد. لیکن بعد اسلام آورد. ابن مسکویه چهره برجسته‌ای در حیات عقلی و فرهنگی زمان خود بود. در رشته‌های گوناگون، تاریخ، علم کلام، فلسفه و پزشکی تبحر داشت. به کیمیاگری و علوم غریبه سخت علاقه‌مند بود. برداشت وی از دین بیشتر فلسفی و تا حدی عقلانی ... ادامه مطلب »

مهیار دیلمی / سرامد شاعران، از زرتشتی به اسلام گروید

دیوان مهیار دیلمی

به قلم مدیر سایت ابوالحسن مهیار بن مرزویه دیلمی ـ از شاعران بزرگ بغداد ـ به گواهی ابن خلکان سرامد عصر خویش به شمار می رفت. او در سال ۳۹۴ ق به دست استادش سید رضی ـ گردآورنده ی نهج البلاغه ـ از دین زرتشتی به اسلام و تشیع گروید. دیوان مهیار اثر گران قدر اوست که در چهار جلد بارها چاپ شده است. سال ۴۲۸ ق در بغداد وفات یافت.  منابع: فهرس التراث، سید محمدحسین حسینی جلالی، ... ادامه مطلب »

طراحی سایت
طراحی سایتسئوفروش ویلا و اجاره ویلاسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلا