+
خانه / ایران / ایران باستان / حرمت کعبه در نظر ایرانیان باستان
حرمت کعبه در نظر ایرانیان باستان

حرمت کعبه در نظر ایرانیان باستان

با تشکر از دوست پژوهشگر عباسعلی مردی که این نوشته را معرفی کرد.

نام گذاری زمزم
کعبه نزد ایرانیان قدیم (پیش از اسلام) از قداست ویژه‌اى برخوردار بود، ایرانیان باستان، به احترام کعبه به زیارت بیت الله الحرام مى‌رفتند و بر آن طواف مى‌بردند. حتی (بنا بر یک نظر) چاه زمزم به این علت زمزم نامیده شد که مردمان فارس به گرد این چاه زمزمه می‌کردند (و دعا می‌خواندند). حتی یک شاعر عربِ پیش از اسلام، به صراحت چنین سرود:

زَمزَمت الفُرسُ عَلَى زَمزَمِ
وَ ذلکَ من سالَفَهَا الأقـدَمِ

یعنی «ایرانیان بر گرد چاه زمزم، زمزمه کردند و این از زمان‌های قدیم بوده است». منابع متعدد تاریخی این موضوع را بیان کرده اند.[۱]

زیارت و طواف کعبه از سوی ایرانیان
بعد از ظهور اسلام یکى از شاعران ایرانى به زبان عربی چنین گفته است:

و ما زلنا نحج البیت قِدْما
و نُلْقى بالاَبٰاطح اَمیناً

و ساسانُ بنُ بابَک سارَ حَتّى
أتى البیت العتیق بأصْیَدینا

وطٰافَ بِه و زمزم عند بئر
لاسماعیلَ تَروْى الشّار بینٰا

یعنی «ما از زمان‌هاى پیش کعبه را حج مى‌گزاردیم و در آن سرزمین ایمن بودیم و ساسان همراه با دلیران ما راه پیمود تا به بیت‌العتیق رسید و کعبه و زمزم را طواف کرد، آن چاه را که از اسماعیل است و نوشندگان را سیراب مى‌کند.»[۲] به موجب این اخبار، ایرانیان صدر اسلام افتخار مى‌کردند در عصرى که مشرکان جزیره العرب کعبه را با بت‌هاى خود آلوده کرده زشت‌ترین گناهان را در مطاف و مسجدالحرام مرتکب مى‌شدند، به زیارت حج مى‌رفتند و هدایایى به کعبه تقدیم مى‌داشتند.

اهدای یکی از بزرگان ایران به کعبه
در روایات اسلامى راجع به حفر چاه زمزم به وسیلۀ عبدالمطلب آورده‌اند که چاه زمزم مدت‌ها از دسترس مردم خارج شده بود، لذا وقتى عبدالمطلب زمزم را دوباره حفر کرد، دو آهوى طلا و چند شمشیر و زر بسیار به دست آورد که یکی از بزرگان ایران به حرم کعبه اهدا کرده بود و عبدالمطلب نیز درب کعبه را با آن‌ها ساخت.[۳]

پی‌نوشت:
[۱]. أبو الحسن علی بن محمد بن حبیب الماوردی، أعلام النبوه، بیروت: دار الکتاب العربی، ۱۹۸۷. باب ۱۸، ص ۲۱۵. و ابن المطهر، البدء والتاریخ (نسخه موقع الوراق)، ص ۲۱۱. و ابوالحسن علی بن الحسین المسعودی، مروج الذهب (نسخه موقع الوراق)، ج ۱، ص ۱۳۰. و محمد بن عبد المنعم الحِمیری، الروض المعطار فی خبر الأقطار، بیروت: مؤسسه ناصر للثقافه، ‌۱۹۸۰، ص ۲۹۳. و یاقوت بن عبد الله الحَمَوی، معجم البلدان، بیروت : دار الفکر، ج ۳، ص ۱۴۸.
[۲]. یاقوت بن عبد الله الحموی، همان، ج ۳، ص ۱۴۸.
[۳]. علی قاضی عسکر، حج در اندیشه اسلامی، تهران: نشر مشعر، ١٣٨۴. ص ۹۳-۹۴

منبع: پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب

مهر ۱۳۹۴

۲ نظر

  1. در خانه کعبه هفت بت وجود داشتند که اعراب برای احترام به آنها ، هفت بار کعبه را طواف میکردند و این روند تا به امروز وجود دارد ؛
    لات، عزی، اسافه، نائله، منات، هبل و الله (ال ـ اله)
    که الله بزرگتر و محترمتر از شش بت دیگر بود و دو بت دیگر یکی در صفا و دیگری در مروه که اعراب طبق رسومات فاصله بین این دو بت را پیاده طی میکردند.
    اعراب هم اسامی بچه های خود را عبدالعزی یا عبدالمنات یا عبدالله میگذاشتند مثل محمد بن عبدالله .
    لات، منات و عزی دختران الله محسوب می‌شدند و به عنوان شفیعانی برای نزدیکی به الله پرستش می‌شدند. این سه‌ بت به شکل سنتی «بنات الله» نامیده می‌شدند.
    چون محمد در مدینه دشمنی خونین با قبایل یهود پیدا کرد ، قبله مشترک مسلمین را با یهودیان از بیت المقدس به کعبه یعنی همان بتخانه تغییر داد با همان رسومات زیارتی اعراب جاهلی قبل از اسلام که هم خانه خدا را تغییرداده باشد و هم مکه را مکان درآمدی هنگفت از زائرین سازد.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

*

code

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

طراحی سایت
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلا