+
خانه / قرآن و حدیث / حدیث / پیامبر(ص): حمام بدترین جا!
پیامبر(ص): حمام بدترین جا!

پیامبر(ص): حمام بدترین جا!

به قلم مدیر سایت
شاید بعضی مخالفان ما با دیدن حدیث فوق، با خوشحالی آن را ابزاری برای نشان دادن بی تمدنی و کثیفی مسلمانان قرار دهند. روایتهای متعدد دیگر نیز از رسول اکرم(ص) شبیه حدیث فوق داریم. در خبر دیگر است: پیامبر(ص) مردان و زنان را از ورود به حمام باز می داشت مگر زن بیمار و نفساء.

توضیح
یک) در گذشته در خانه ها حمام نبود و مردم به حمام های عمومی می رفتند. عربهای بی تمدن جاهلی بدون پوشش به حمامها می رفتند و نظافت را نیز رعایت نمی کردند و هیچ شباهتی به حمام‌های امروزی نداشت. از روایتهای اسلامی استفاده می شود که این رفتار در عصر پیامبر نیز ادامه داشت و به همین دلیل آن حضرت از مردم می خواسته که به حمام نروند بلکه در خانه خود را بشویند.
به دو روایت دیگر از از آن حضرت توجه کنید:
ــ حمام بد جاییست. مکانی است که پوشش در آن نیست و آب پاکیزه وجود ندارد.
ــ اف بر حمام! در آنجا پوشش و آب پاکیزه نیست. حلال نیست مردی آنجا برود مگر با دستمال (برای پوشاندن خود).

دو) متأسفانه برخی با دیدن یکی دو آیه و روایت می خواهند دیدگاه اسلام را بدست آورند. در حالی که باید مجموع اخبار را در نظر گرفت بعلاوه سند حدیث. برای همین است که گاه دست یافتن به نظریه ی اسلام در موضوعی، بسیار دشوار می شود.
اگر از آن روایات بدست می آمد که اسلام با حمام مخالف است، فقها فتوا به حرمت ورود به حمام می دادند در حالی که چنین نیست.

سه) شاید هیچ دینی به اندازه ی اسلام به نظافت اهمیت نداده. این روایتها آنقدر فراوان است که نمی توانیم در اینجا بیاوریم. تنها به فراوانی غسلهای واجب و مستحب اشاره می کنیم. از نظر اسلام واجب است انسان پس از آمیزش و نیز خروج منی غسل کند که آن نوعی استحمام است.
پیامبر(ص) در عصر خود، مردم را از رفتن به حمامهای عمومی باز می داشت نه از شستشوی خود. لذا انواع غسلها را بر آنها واجب کرده بود و نیز فرمود: انسان کثیف ، بد بنده ایست. (کافی، ج ۶، ص ۴۳۹)
همچنین فرمود: خداوند دشمن انسان قاذوره است. پرسیدند: «قاذوره» یعنی چه؟ فرمود: کسی است که (بخاطر بوی بد او) همنشینش بینی خود را بگیرد. (بحار، ج ۷۷، ص ۱۰۶)

چهار) روایتهای متعدد دیگر داریم که حضرت محمد(ص) به حمام می رفت. (سنن کبری، ج ۱، ص ۱۵۲؛ کنز العمال، ج ۷، ص ۱۲۶، ح ۱۸۳۱۷؛ الدر المنثور، ج ۱، ص ۲۷۶)
ظاهرا آن سفارشهای پیامبر(ص) به خودداری از حمام، مربوط به اوایل ظهور اسلام است که هنوز عمل به اسلام میان مردم رواج نیافته بود و حمام رفتن پیامبر(ص) مربوط به زمانی است که اسلام جای خود را میان مردم باز کرده بود.
یا اینکه آن دستورهای منع، خطاب به مردم مناطقی بوده که مسائل مربوط به عفاف و بهداشت را رعایت نمی کردند اما در مدینه و مکه پس از ظهور اسلام، مردم این امور را رعایت می کرده اند و لذا خود حضرت به حمام می رفته است.

پنج) آن دستورهای پیامبر در مورد حمام نرفتن بخاطر نداشتن پوشش مناسب، در همین زمان نیز کاربرد دارد. متأسفانه در برخی کشورها مردم در بعضی اماکن عمومی مثل استخرها پوشش لازم را ندارند و کسی مجاز به رفتن به آن اماکن نیست.

نتیچه:
سفارشهای پیامبر اسلام(ص) به نرفتن به حمام نه تنها نشانه ی بی تمدنی و بی نظافتی نیست بلکه گویای تمدن و نظافت در اسلام است.

۲ نظر

  1. با سلام و آرزوی سلامتی برای همه عزیزان

    در دین زرتشتی حمام رفتن کردار زشت شمرده میشد. البته فقط حمام عمومی نه… بلکه حمام شخصی هم کردار زشت بود. اهورامزدا به خشم میومد. چون کسی که حمام میرفت آب رو آلوده میکرد (چرک بدنش آب رو آلوده میکرد).

    اگر بخواهیم درباره خشم و غضب خدا با آن جماعت کذاب (باستانگرایان افراطی و نژادپرستان آریایی‌گرا) سخن بگوییم، باید اشاره کنیم که آنچه در متون عقیدتی، تاریخی، تفسیری و فقهی زرتشتی به چشم می‌خورد، خشونت‌ها و عذاب‌های حیرت‌آوری است که موبدان زرتشتی به خدا نسبت داده اند. از آن جمله می‌توان به عذاب انسان‌ها در جهنم، به جرم «زیاد به حمام رفتن» اشاره کرد. در متن پهلوی «ارداویراف نامه» چنین آمده است که پس از حمله اسکندر مقدونی به ایران، دین زرتشتی متزلزل و ایمان مردم ضعیف گشت. لذا موبدان از سراسر ایران گردآمدند و از میان خود بهترین موبد (شخصی به نام ارداویراف یا ارداویراز) را برگزیدند و به او مقداری بنگ (حشیش) خوراندند. ارداویراف پس از آن بیهوش گشت و از این طریق به عالم دیگر پا گذاشت و در آنجا بهشت و جهنم را دید و از این مسیر، بر حقانیت دین زرتشتی یقین یافت! او پس از چندین روز که به هوش آمد مشاهدات خود را در نامه‌ای مکتوب کرد و این نوشتار (ارداویراف‌نامه) پس از گذر سالیان دراز هنوز باقی است. اما جالب است بدانیم هنگامی که او به جهنم رفت، عذاب‌هایی بسیار عجیب را دید…

    در ارداویراف‌نامه، بخش ۴۱، بند ۱-۴ می‌خوانیم: «و دیدم روان مردی که مدفوع و نسا(=مردار) و ریمنی به خوردش می‌دادند و دیوان او را با سنگ و کلوخ می‌کوبیدند. پرسیدم: «این تن چه گناه کرد که روان او چنین پادافره گرانی را تحمل می‌کند؟» سروش اَهلَو و آذر ایزد گفتند: «این روان آن مردم دُروَِندی است که بسیار به گرمابه شدند. آنان هیخر(=چرک) و نِسا به آب و آتش و زمین بردند و [مردمان]، اَهلَو به آن اندر شدند و دُروَند بیرون آمدند».[۱] آنچه گفته شد بر اساس ترجمه پروفسور فیلیپ ژینیو (Philippe Gignoux) است. همین گفتار را می‌توان در ترجمه پروفسور مارتین هاگ (Martin Haug) مشاهده کرد.[۲]
                
    عذاب، آن هم به صورتی تحقیرآمیز و هولناک، به کدامین دلیل؟ چون یک انسان، زیاد به گرمابه (حمام) می‌رود، و باعث می‌شود که چرک بدنش به آب و آتش برسد، باید در جهنم عذاب شود؟ در آیین زرتشتی، آلوده ساختن آب ممنوع است،[۳] اما این یعنی انسان نباید خود را شسته و پاکیزه نگاه دارد ؟ چون چرک بدنش آب و آتش را آلوده می‌سازد؟ به راستی چنین نگرشی منطقی و خردمندانه است؟
    این درحالی است که اگر آدمی پی‌درپی (به دفعات و کرّات) خود را از آلودگی‌ها پاک سازد، پلیدی و آلودگی کمتر در او جمع می‌شود و در نتیجه آب کمتر آلوده می‌گردد. به هر صورت یک نگرش اشتباه از سوی موبدان زرتشتی، و یک نتیجه گیری اشتباه نتیجه اش چنین می‌شود.

    پی‌نوشت:

    [۱]. فیلیپ ژینیو، ارداویراف نامه، ترجمه ژاله آموزگار، تهران: انتشارات معین، انجمن ایران شناسی فرانسه در ایران، ۱۳۸۴. برگۀ ۷۳
    [۲]. بنگرید به:
    The Book of Arda Viraf, Chapter 41, Translated by Prof.‎ Martin Haug, the University of Munich, revised from the MS.‎ of a Parsi priest Hoshangji.‎ From The Sacred Books and Early Literature of the East, Volume VII: Ancient Persia, ed.‎ Charles F.‎ Horne, Ph.D.‎, copyright 1917
    [۳]. موبد جهانگیر اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا، تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۱. برگۀ ۵۱.

     

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>