+
خانه / احکام / احکام زرتشتی / ازدواج زرتشتیان با محارم / خویدوده یعنی ازدواج با محارم؛ نه سرپرستی محرم و نه ازدواج با خویشاوند
خویدوده یعنی ازدواج با محارم؛ نه سرپرستی محرم و نه ازدواج با خویشاوند

خویدوده یعنی ازدواج با محارم؛ نه سرپرستی محرم و نه ازدواج با خویشاوند

به قلم علی خوب یار
فصل هشتادم کتاب سوم دینکرد، هنگام توضیح خویدوده، با صراحت از فرزنددار شدن برادر و خواهر و نیز فرزنددار شدن پدر و دختر سخن می گوید و جایی برای این توجیه باقی نمی گذارد که خویدوده به معنای سرپرستی محرم باشد یا به معنای ازدواج با خویشاوندانی چون دخترخاله و دخترعمو.

در کتاب سوم دینکرد، صفحه ۱۴۶ می خوانیم:
«و من (= هیربد) می گویم که: خویدودهی ِ "برادر ـ خواهر" نسبت به آنچه که از ایشان زاییده می شود چهار لایه پیوند دوستی < تو ـ در ـ تو > در بر دارد:
۱. یکی اینکه، < برای خواهر، فرزندی که از این همپیوندی زاییده می شود > فرزند برادرش است و برادر <زاده> اش می باشد؛
۲. یکی اینکه، آن، فرزندِ برادر است و وی، خواهرِ هر دُوان؛
۳. یکی اینکه، < برای برادر نیز > فرزندِ خواهر است؛
۴. و یکی اینکه، آن فرزند، برادر و < خواهرزاده ی برادر است >.

بر همین پایه، مهر و کامروایی و کوشایی ِ < پدر و مادری که برادر و خواهرند > در پرورش فرزندان چهار برابر خواهد بود…
و نیز به همین گونه است برای < نوزادی > پسر که پدر و دختری < با خویدوده گری > با هم بدنیا آورده اند».
کتاب سوم دینکرد ص ۱۴۶

کتاب سوم دینکرد ص 146

کتاب سوم دینکرد ص ۱۴۶

شناسنامه کتاب سوم دینکرد
مهر ۱۳۹۶
۳۶۳۰

۱۰ نظر

  1. به اعتقاد شاپور شهبازی و علی اکبر جعفری خویدوده که به معنی ازدواج با محارم بکار رفته در واقع معنای «ازدواج با خویشان نزدیک مانند عموزادگان (که در بهشت پیوند می‌شد) می داده، که بر اثر سؤ تعبیر واژه‌های معادل «دختر» و «خویش» و «خواهر»، به ازدواج با محارم تفسیر شده و مایه گمراهی مورخان یونانی و رومی و مسیحی و اسلامی و حتی زرتشتی گردیده است.
    ازدواج با محارم در ایران باستان روا نبوده است با اینحال به رغم این ناروایی، چند مورد تاریخی بین طبقه خاص محدودی از اشراف رخ داده ولی در هیچ یک از اسناد اصلی و قدیمی زرتشتی مانند گاتها و اوستا که مهمترین و وسیع ترین کتاب زرتشتی می‌باشند و به زبان‌های اوستایی و پارسی میانه نگاشته شده‌اند اثری از ازدواج با محارم یافت نمی‌شود فقط در آثار اواخر دوره ساسانی مانند دینکرد و ارداویراف نامه و تفاسیر موبدان که برخی حتی پس از اسلام ویرایش شده‌اند آثاری از ازدواج با محارم دیده می‌شود که تحریف آن مسلم است

    شاپور شهبازی در مورد خویدوده می‌گوید: در اواخر دوره ساسانی که نژادهای غیر ایرانی در ایران رو به ازدیاد بود و دین‌هایی همچون اسلام و مسیحیت و بودایی و.. رو به گسترش بود برخی از موبدان زرتشتی برای مقابله با این رویه دست به تحریف عمل خویدوده که معنی آن ازدواج با خویشاوندان بود زدند و حتی همان زمان هم در بین ایرانیان امری ناپسندیده به حساب آمد.
    از آثار علیرضا شاپور شهبازی , «افسانه ازدواج با محارم»، باستان‌شناسی و تاریخ، ۱۵/۱، ۱۳۸۱/۲۰۰۲، ۹ـ۳۶.
    گلچینی از خرده اوستا، دکتر علی اکبر جعفری، انتشارات فروهر ۱۳۵۸

  2. اگر قواعد امروزین فرزند خواندگی کاتولیک ها در کلیسا صدها سال بعد تفسیر شود شاید چنین فرجامی یابد .
    خویدوده نوعی پیوند شرعی در زمانی بوده که به دلیل بیماری ها ، جنگ ها و …. مردان قوم فرزندان خویش را بی سرپرست می گذاشته اند و این فرزندان یتیم هرگز پشتوانه خانوادگی ، مالی و وراثتی نمی یافتند لذا نوعی از ازدواج بدون هم خوابگی به صورت مذهبی بنیان نهاده شد تا فرزندان خواهران و برادران از مزایای پیوندهای خویشی و قومی بهره کامل ببرند .

    • در همین مدرک سخن از فرزنددار شدن خواهر و برادر و نیز فرزنددار شدن پدر و دختر است. مگر از ازدواج بدون همخوابگی فرزند پدید میاد؟!!!
      دیگه داری منو عصبانی میکنیا

       

      • اگر نگاهی به انواع ازدواج در دین بهی بیاندازید نمونه این ازدواج را خواهید یافت :
        ایوک زن
        این نوع ازدواج زمانی اتفاق می افتاد که مردی دختر یا دخترانی داشت و فرزند پسر نداشت و ازدواج تنها دختر یا کوچکترین دخترش تحت عنوان ایوک ثبت می شد و رسم بر این بود که اولین پسر تولد یافته از این ازدواج به فرزندی پدر دختر در می آمد . ایوک زن نوعی خویدوده بوده است

        وقتی که فرد بالغی بدون ازدواج در می گذشت پدر و مادر یا خویشان این فرد موظف بودند به خرج خود و به یاد فرد درگذشته دختری را به ازدواج پسری در می آورند شرط این نوع ازدواج آن بود که دختر و پسر متعهد می شدند که در آینده یکی از پسران خود را به فرزند خواندگی فرد درگذشته بدون زن و فرزند درآورند. این دختر می توانست خواهر فرد درگذشته باشد و به این ازدواج ستر زنی می گفتند .

        مشاهده منی ی فرمایید که چگونه از ازدواج بدون هم خوابگی فرزند پدید می آید . اما عجیب بودن موضوع برای ما در قرن بیست و یک به دلایل زیر است :

        ۱- محدودیت کتب پهلوی باقی مانده از دوره ساسانی
        ۲- عدم قطعیت در شناخت مفهوم بعض کلمات و اصطلاحات و حتی ابهام در رسم الخط پهلوی

        سوال :
        چرا در هیچ یک از متون اوستای کهن نشانی از خویدوده نیست و چرا این رسم صرفا در کتب تالیف شده در دوره عباسی آمده ؟
        چرا زرتشت دختر خویش را به همسری جاماسب درآورد و خود با او ازدواج نکرد .
        توصیه دارم به جای عصبانیت کمی از شواهد و منطق بهره بگیریم در کدام روایت تاریخی معاصر زرتشتیان با محارم ازدواج کرده اند ؟

        • بخش ازدواج با محارم در این سایت را ملاحظه کنید

          • بخش ازدواج محارم در سایت شما متشکل است از ارایه پاره ترجمه هایی از دینکرد و داتیستان دینیک و وزیدگیهای زاداسپرم و ….
            زرتشتیان امروز بر حکم موبدان دوره ساسانی و عباسی نیستند و اساسا جز در احوالات شخصی تابع قوانین عرفی جامعه بوده اند و هستند .
            در گذشته نیز غیر از این نبوده اگر شما سندی دال بر انجام ازدواج با محارم در دوره معاصر یا گذشته دارید ارایه دهید .

            • در گذشته ازدواج با محارم خیلی کم اتفاق می افتاده و از نظر زرتشتی ها کاری منفور بوده چون این کار خلاف فطرت انسانه و دلیل دیگر ذکر این همه آثار و ثواب برای این کاره این جعلیات پاداشها برای این بوده که زرتشتی ها مقاومت می کرده اند

  3. دینکرد نوشته هایی است که در سده‌های نهم و دهم پس از میلاد به دست دو تن از فرهیختگان تاریخ فرهنگ ایران‌زمین، به نامهای آذرفَرْنْبَغِ فرخزادان و آذربادِ امیدان گردآوری و سامان‌بندی شده‌است.
    بهترین معادل برای دینکرد رساله توضیح المسایل یا تفسیر قرآن می باشد. بدیهی است هر مفسر و مرجع دینی می تواند تعبیر خود را داشته باشد پس آنچه مدیوماه گفته، تفسیر غالب است و آنچیزی است که اکنون زرتشتیان به آن پایبندند و مانند مسلمانان با فرزند(خوانده) خود هرگز ازدواج نمی کنند.

    • دقیقا
      در رساله توضیح المسایل مسایلی بیان شده که حتی طرح چنین مساله ای در میان اجتماع حتی دینداران مذموم است .
      و مسایلی آمده که به رغم بیان موضوع عملا از سنن متروک یا مطرود می باشد . نگاه کنید به جواز ازدواج موقت و نگاه جامعه شیعه به آن .
      وهابیان به استناد جواز شرعی متعه شیعیان را دشنام داده متعه زاده می نامند در حالیکه عملا ازدواج موقت رسمی مطرود و به واقع رو به افول است . یا جواز برده داری به نظر اجماعی فقهای شیعه در حالیکه عملا برده داری رسمی منقرض شده است لذا کسی امروز نمی تواند شیعه را متهم کند که برده داری می کند به صرف بیان مساله در رساله .
      نهایتا این امری مسلم و بدیهی است که :
      بیان یک حکم شرعی به جواز یا تحریم یا استحباب اثبات نمی نماید که موضوع حکم رواج داشته و در مواردی حتی موضوع حکم به اندازه یک نمونه هم واقعیت خارجی ندارد .
      فلذا به حکم البینه علی مدعی بر مدیر محترم سایت است که اثبات نمایند در جامعه زرتشتی در ایران ، هند در دوره معاصر یا دوران زرتشت تا پیش از حمله اعراب این رسم در میان زرتشتیان رواج داشته .
      انکتیل دو پرون در خصوص ازدواج با محارم در قرن هجدهم این رسم را در میان زرتشتیان هند بسیار مذموم توصیف نموده . زرتشتیان هند به گواه اسناد بیش از هزار سال است که چنین رسمی ندارند و پیش از آن هم هیچ سند موید این رفتار وجود ندارد .

      • چند قرنه که زرتشتیها ازدواج با محارم را کنار گذاشته اند
        قانون مهمتر از عمل مردمه الان خیلی از مسلمانها دزدی و جنایت میکنند این رفتارها را نمی توان بپای اسلام گذاشت و نیز خیلی کشورهای غربی که مسیحی هستند جنایتهای بزرگ می کنند اما بپای دین مسیحیت نمی گذاریم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

*

code

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

طراحی سایت
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلا