+
خانه / اعتبار دین زرتشتی / چاره اندیشی زرتشتیان برای کمبود یا نداشتن کتاب معتبر
چاره اندیشی زرتشتیان برای کمبود یا نداشتن کتاب معتبر

چاره اندیشی زرتشتیان برای کمبود یا نداشتن کتاب معتبر

به قلم مدیر سایت
آداب و رسومی را می توان «دینی» خواند که پیامبرِ آن دین آورده باشد. هر عملی که قرآن و حدیث تأیید کرده باشد، می توان به دین اسلام نسبت داد و کارهای دیگر هرچه هم خوب باشند، اسلامی نیستند. مثلاً برگزاری مراسم در هفتمین روز یا یکمین سالگرد در گذشت اموات یا گذاشتن سفره ی مخصوص عقد ازدواج، ربطی به اسلام ندارد و لذا علما در رساله های عملیه ی خود از آنها سخن نمی گویند و روحانیون عهده دار دفاع از این امور نیستند.
در مورد دین زرتشتی نیز هر عملی را که زرتشت دستور داده یا اینکه گفته ی کسی را تأیید کرده باشد، آن عمل به دین زرتشت ارتباط دارد. امروزه زرتشتی ها تنها کتاب ۲۳ صفحه ای گات ها را از زرتشت می دانند و مطلب چندانی در مورد اعمال دینی در آن یافت نمی شود.
زرتشتی ها این کمبود را با راه هایی جبران کرده اند؛ از جمله:

یک) پناه بردن به بدعت
وارد کردن هرچه جزء دین نیست در دین، بدعت است. این کار یعنی زدن تیشه به ریشه ی دین.  لذا هم اسلام آن را حرام شمرده است و هم زرتشتی ها در گذشته برای بدعت گذار حکم اعدام داشتند. (ر. ک: وندیداد، ۴ جلدی، ترجمه هاشم رضی، ج ۱، ص ۴۷۴، قسمت شرح)
زرتشتیان آداب و رسومی مانند پاره ای مراسم اموات، مراسم ازدواج، برخی جشن ها و… دارند که هیچ ردی در گات ها و حتی اوستای تحریف شده، ندارند اما انجمن موبدان تهران ـ به عنوان بالاترین مقام زرتشتی در ایران ـ آنها را جزئی از «مراسم دینی» می شمرد. به عنوان نمونه کتاب «یَزِشْن»، تألیف موبدیار مهربان آفرین، آداب و رسوم میان زرتشتی ها را توضیح داده که عمده ی آنها در اوستا نیست. مثلا هنگام اجرای مراسم ازدواج، چراغ، نقل، کیک، آینه، گلاب، تخم مرغ، نخ و سوزن، قیچی، انار، قند و… گذاشته شود. همچنین در سفره های دیگر جشن ها و عزاها چه چیزهایی گذاشته شود.یزشن
نویسنده در مقدمه نوشته است که این کتاب به سفارش رئیس انجمن موبدان تهران برای هماهنگی و همسانی اجرای مراسم و آیین های «دینی» زرتشتیان به نگارش در آمده است (ر. ک: یزشن، مهربان آفرین، تهران، فروهر، چاپ اول، ۱۳۹۳ش، ص ۷) و انجمن موبدان تهران محتوای کتاب را تأیید کرده است.

دو) پذیرش اینکه هرکس هرچه را درست بداند همان راه درست است!
وقتی که موبدان نتوانند کارهای شایسته ی دینی و آداب دینی معتبر در اختیار پیروانشان قرار دهند، به این پناه می برند که: به نظر هرکس هرچه خوب آمد، همان راه درست است. موبد پدرام سروش پور ـ سردبیر مجله ی فروهر ـ می نویسد:
«بر پایه اساسنامه انجمن موبدان تهران، که چندین سال پیش به عنوان تنها نهاد دینی زرتشتیان ایران تأسیس شده … در سال ۱۳۸۶ طی یک نامه به تمام نهادها و انجمن های زرتشتی به روشنی بیان کرد که آنچه به عنوان "وجر" از سوی انجمن موبدان تهران اعلام می شود حکم دینی محسوب نشده و همانگونه که از ترجمه واژه "وجر" بر می آید تنها نظر یا گفته انجمن موبدان است و هر زرتشتی با تکیه بر اندیشه خود، راه درست را انتخاب می کند.» (مجله ی فروهر، شماره ۴۷۰، مرداد و شهریور ۱۳۹۴، سرمقاله)
گویا اینان توجه ندارند که بسیاری از جنایت کارانی چون داعش، کار خود را نیک و پسندیده می شمارند. آیا می توان گفت که آنان در راه درست گام بر می دارند؟ کم نیستند دزدها، قاچاقچیان، کلاه برداران و … که از نظر خودشان، کاری درست را پیش گرفته اند.
اردشیر خورشیدیاندکتر اردشیر خورشیدیان ـ رئیس انجمن موبدان تهران و بالاترین مقام زرتشتی در ایران ـ نیز می نویسد:
«هر عملی که آدم بتواند با شجاعت انجام داده و به راستی انجام آن را به اطلاع مردم برساند نیک است. هرچه این کار بزرگ تر و افتخارآمیزتر باشد نیک تر است و هر عملی که مجبور است انجام آن را انکار کند یا بدروغ طور دیگری بیان نماید، بد است.» («جهان بینی اشو زرتشت» صفحه ۸۵)
جنایتکارانی چون صدام و هیتلر، ابایی نداشتند که جنایات خود را به اطلاع مردم برسانند و به آنها افتخار هم می کردند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>